Fruitige Pakjes en Cirkelpitten

Een fris, zomers, groen en liefdevol sfeertje. Een mainstage dat normaal een pittoresk prieeltje is, maar voor de gelegenheid uit zijn voegen knalt. Gruwelijke beats van bekend en onbekend talent. Een multiculti gemengd publiek vol wonderlijke kledingcreaties. De appel valt niet ver van de boom, want zowel groot als klein hiphop liefhebber gaat uit zijn plaat bij de verschillende podia. Ik ging samen met 10.000 man en met mijn festivalmaatjes Lieke en Judith, naar een uitverkochte editie van Appelsap. Een jaargang die smoother verliep dan ever before.

Appelsap is een van de weinige Urban festivals in Nederland. Tot mijn grote verdriet, want mijn Wiggerhartje gaat harder beaten van een goede “spit door die mic” dan van ellenlange, eentonige, drugs beats. Daarom ben ik extra blij dat dit jaar (ondanks veel commotie en geklaag van de buurt) Appelsap toch in het mooie, groene, Oosterpark mocht blijven. Dit jaar met een line-up van o.a. The Opposites, Great Minds, Flatbush Zombies, Waka Flocka Flame en het talentenpodium van Rotjoch.

img_6120

Het meest fantastische van rap vind ik dat bijna niemand (behalve de rapper en zijn stoere achterban) ene clue heeft waar de lyrics over gaan. Misschien omdat veel rappers niet articuleren, maar ook omdat je eigenlijk niet wilt horen wat er gezegd wordt. Zo wordt er regelmatig in het Jamaicaans over billendoekjes (bumbaclut) gepraat, doet iedereen alsof ze met pistolen hun enemies zo neerknallen in gettowijken en zijn vrouwen allemaal hoeren die genomen moeten worden door mannen die geld in hun gedachte hebben. Toch sta ik als een malle mee te dagger-dansen en mezelf ook ‘bitch’ en ‘hoe’ te noemen. Dat fascineert me altijd. Ik probeer dan ook naar de stem te luisteren als instrument, zodat mijn feministisch ikke binnen blijft en de heupenschuddende-bilkappende-droogneukversie van mezelf los kan gaan. Zo ook bij het talenten podium van Rotjoch. Uit verschillende ademsappelende keeltje klonken geniale geluiden. Nou moet je natuurlijk geen appels met peren vergelijken, niet iedereen was even bekwaam, maar van opkomend talent tot al reeds gevestigd zoals Kleine Viezerik, de meesten kregen het enthousiaste publiek in extase.

De Opposites waren mijn oogappetjes en de publiekslieveling van de dag. Deze jongens staan garant voor een heerlijk potje hakken, rappen, bouncen en beuken in cirkelpitten. Deze pitjes werd meerdere malen uitgebreid tot het gehele veld (en dan zie je dat sommige fanatiekelingen dat wel heel serieus nemen en half beginnen te knokken) maar alles bleef vriendschappelijk. Ook wij jumpten als malle stuiterballen door het veld. Daarbij raakten we een paar keer de tenen van meiden die ons vriendelijk doch met-de-dood-bedreigend verzochten dit niet nogmaals te doen. Je moet niet zitten aan mijn Nikes werd soms dus letterlijk genomen en ook al was het publiek niet beroemd, ze waren lekker dom en lomp tijdens het optreden. Het hoorde allemaal bij het sfeertje. Wat een set! Even pauze om te eten. ‘Hebben ze broodjes pakbao denk je?’

img_6237

Ook een topsfeer hing er rond het Food Court waar je kon dansen, uitrusten en eten tegelijkertijd! De mannen van hotmamahot stonden te kokkerellen en draaien at the same time oude hiphop klassiekers. Een liefdevolle vibe waarbij iedereen vredig in de rij stond om over zijn appelflauwte heen te komen, voor een broodje vega giros, een steenovenpizza, een Aziatisch snackje of BBQ worstje.

De enige rotte appel van het festival was naar mijn mening toch wel Waka Flocka Flame. De headline belofte begon als een ware mini playbackshow kandidaat met een bandje mee te blèren en het enige wat duidelijk te verstaan was, waren de ‘bang bang’ knallen van een neppistool. Jonge, jonge wat badass. Binnen no time jumpte hij het publiek in en kroop de crowd het podium op! Als wilde leeuwen doken meiden in de menigte op hem om zijn zaakje te betasten. Toen zat hij met de gebakken peren want voordat iedereen tot (appel)moes werd geslagen of verdrukt, trok de DJ de stekker eruit. Hij mocht zijn set niet afmaken. Het was wel een disturbing optreden, eentje waar Flocka wel bekend om staat. Toch had ik graag zijn hele repertoire aanschouwd (omdat hij ondanks zijn kronkel, geniale muziek produceert) in plaats van een podium vol random wannebe gangsta boys. Ik neem aan dat de organisatie nog een appeltje met hem te schillen heeft, ook al zal dit voorval (doordat het net niet uit de hand liep)  ook voor veel goede publiciteit kunnen zorgen.

img_6214

Gelukkig kwamen MC Sef en DJ Flexican to the rescue. Sef (die als een soort time traveller iedere keer dat ik bij een podium stond, ook toevallig op dat podium was) kreeg de taak om door de zure appel van stilte en boe roepen heen te bijten en te vragen of we nog wat liefde in ons hart over hadden om verder te feesten. En dat hadden we. Het geluid was niet om over naar huis te schrijven, maar omdat velen van onze, rond het podium zwermende, generatie toch weinig waarde hechten aan goed geluid (muziek uit mijn iPhone speaker achter in de bus, klinkt super chill, je weet toch) ging iedereen toch lekker los. Als paddenstoelen uit de grond werden meisjes op schouderbladen gelift en iedereen jumpte around op heerlijke hiphop en R&B tracks. Als appeltje voor de dorst klapte DJ Flexican ‘Bumaye’ erin. Major Lazer’s hit waar hij ook aan mee heeft gemixt. De liefde werd groter toen de moeders van de jongens ook nog even op het podium mochten dansen (je moeder!!). Heel aandoenlijk. Zelfs grote stoere jongens hebben mamatjes natuurlijk. Na een beetje dansen en zwaaien en met een kus aan hun zoons, verdwenen zij weer backstage.

Een 17-jarige boy vroeg, na een heel doventolk ritueeltje aan Fawaka hand expressies, mijn nummer. Naast het feit dat ik gevleid was dat ik meer in de smaak viel dan zijn daggerende leeftijdsgenootjes, vroeg ik me af wat hij met mijn nummer wilde doen dan? ‘Nou, je bellen en naar je huis komen schatje.’ Aha. ‘Bedankt voor het compliment, maar het is denk ik beter dat je niet weet waar mijn huis woont en je het op een jonge fiets gaat leren. ‘Laten we hem peren!’

img_6285

Nog even een after-dansje op het derde podium waar vorig jaar voor een appel en een ei, Disclosure (‘Nieeeeet. Die DJ broertjes die nu alle headlines zijn op festivals zoals Pitch en Lowlands?’ ‘Ja die ja.’) nog stond te draaien en waar nu ook weer heerlijke tunes werden gemixt. Toen was het tijd om het festivalterrein te verlaten.

Als afsluiter besloten ik en mijn appelsapjes, dat we mega graag Vlaamse frieten wilde eten in Oost. Nou denk je, ‘deze hood is multiculti’. Geloof me, geen Belg te bekennen. Lieke vroeg aan verschillende mannen in jurken met puntschoenen of ze misschien wisten waar je van die dikke patatten kon bestellen. Niemand had een idee. Toen we uiteindelijk naar een Turkse shoarmazaak doorverwezen werden, en we vroegen of hun frieten wel echt Vlaams waren, was de hele toko voor een momentje doodstil. Toen barstte iedereen in hysterisch gelach uit. ‘Ja hoor’, zei de jongen achter de toonbank, ‘onze frieten komen helemaal vers uit België’. Beschaamd en met een beetje knoflooksaus en wat sambal bespraken wij minuten later, dit fijne festival onder genot van onze mixraces Turks/Vlaamse frietekes.

Appelsap 2013, Oosterpark, Amsterdam

Tags from the story
, , , ,