Wederzijds liefde bedrijven met Miguel in Paradiso

Als r&b-luisterende vrouw zit je toch vaak in een tweestrijd: vind ik dit nou sexy of beledigend? Gelukkig is daar Miguel (uitgesproken: Mi-kel en niet Mi-kwijl). Zijn muziek propageert seks die niet alléén om het genot van de man draait. Een instelling die vaak heerst bij collega-artiesten zoals The Weeknd of Ty Dolla $ign. 

Miguels muziek is een ode aan het bedrijven van de liefde en daarnaast een zoektocht naar identiteit. De nummers zitten vernuftig in elkaar door de combinatie van pop, funk en r&b. Noem het neo-soul à la Leon Bridges en Frank Ocean, of nog iets gedurfder: de revival van Prince. Het is te makkelijk om Miguels show weg te zetten als glijdende r&b en te doen alsof er geen mannen in het publiek staan. Tuurlijk, het glijdt, hij maakt sensuele heupbewegingen – bijgestaan door ventilator en wapperende veren – en er staan hordes gillende meisjes vooraan, maar het gaat dieper.

De artiest heeft, in tegenstelling tot in zijn hometown Los Angeles, nog geen popsterrenstatus bereikt in Nederland, maar weet Paradiso strak uit te verkopen. Vol energie komt hij met zijn vijfkoppige liveband op tijdens The Thrill. Een verademing in een r&b-wereld vol dj-sets, vooraf opgenomen vocalen en loeiende sirenes. Al snel is duidelijk dat Miguel live met gemak dezelfde noten haalt als op zijn cd. Het nummer Beautiful Exit trekt hij uit elkaar, waarbij de eerste verse in het begin van de show wordt gezongen, en het tweede deel later.

Als The Valley wordt ingezet – lips, tits, clit, sit – horen we naast ons: ‘Dit nummer gaat over klitten, toch?’, met als prachtige response: ‘Alles gaat over klitten.’ Het nummer heeft trouwens niets te maken met vallei-orgasmes, maar gaat over porno-industrie in California. Hoewel vooral het laatste album Wildheart aan bod komt, horen we ook oudere nummers. Zo krijgt hij de menigte snel mee met Sure Thing en eindigt de honderd minuten durende show met Adorn, dé hit van Miguel’s tweede studioalbum Kaleidoscope Dream, waarmee hij zich in 2012 lekker in de kijker speelde door in de Billboard Hot 100 te eindigen.

Miguel is een popster die precies weet hoe hij zijn publiek, op erg Amerikaanse wijze, moet vermaken. Naast de sexy moves krijgen we vier outfit changes voor de kiezen. Toch is hij het merendeel van de show halfnaakt. Achter zijn flamboyante microfoonstandaard volgen wij zijn lichtshow die ons meeneemt langs de zon en paarse glitterhemels. Uiteraard pakt hij zelf ook een nummer de gitaar. Jammer genoeg klinkt dit alsof hij net zijn eerste gitaarles heeft gehad. Daarnaast is een speech over diversiteit natuurlijk heel mooi, maar niet iets waar iedereen op zitten te wachten tijdens een avond dansen. Delen van zijn verhaal over zelfacceptatie zijn onverstaanbaar, al kijkt hij er zó betekenisvol bij dat hij aardig wat mensen meekrijgt in het herhalen van zijn woorden over ‘zijn wie je bent’.

Als de zanger What’s Normal Anyway inzet, raakt hij met zijn persoonlijke frustratie: ‘Too proper for the black kids, too black for the Mexicans’. Net als zijn Mexicaanse en Afro-Amerikaanse wortels valt ook zijn muziek niet gemakkelijk een hokje te plaatsen. We zijn Miguel dankbaar voor het bieden van nieuwe perspectieven. Al is het alleen al doordat een kletspraatje bij het koffiezetapparaat nooit meer dezelfde ervaring is na zijn live-versie van Coffee, waarbij het woord ‘coffee’ werd vervangen door ‘fucking’. Zo is er altijd liefde tussen de bedrijven door.

Tekst: Liske Steenbergen & Martine Bakker
Foto’s: Daniël de Borger.
Gepubliceerd: OOR.nl 6 oktober 2015 http://oor.nl/#!/search/wederzijds_liefde_bedrijven_met_miguel_in_paradiso/concert?q=miguel

Tags from the story
, , ,